Różnica między poziomymi a pionowymi centrami obróbczymi
Aby zrozumieć główne różnice między poziomymi a pionowymi centrami obróbczymi, trzeba najpierw zatrzymać się przy innej kwestii. Niemal każdy detal, narzędzie, przyrząd, urządzenie czy aparat, którego używasz, niezależnie od tego, czy wydaje się prosty, czy złożony, został zwykle wyprodukowany masowo lub seryjnie. W każdym razie powstał przy użyciu maszyn lub urządzeń przemysłowych, zanim trafił do sklepów, w których się go zwykle kupuje.
Tak jak ewoluowało wszystko, czego używasz, tak i rozwój przemysłu, jego procesów i narzędzi nie pozostaje w tyle. Postęp technologiczny pozwolił na przestrzeni dziejów udoskonalić metody i procedury związane z produkcją różnych dóbr na dużą skalę.
Do najważniejszych osiągnięć technologii dla przemysłu należą centra obróbcze. Są to obrabiarki, które usprawniły operacje i poprawiły wyniki bardziej tradycyjnych maszyn przemysłowych, takich jak frezarka czy tokarka ręczna.
Jeżeli znasz środowisko przemysłowe lub byłeś kiedyś w warsztacie, z pewnością rozpoznasz wygląd centrum obróbczego. Ogólnie rzecz biorąc, jest to zamknięta kabina o różnych rozmiarach, mieszcząca zespół urządzeń wykonujących jedno lub kilka określonych zadań.
Wygląd może się różnić i jest ściśle związany z typem maszyny i jej funkcjami. Ogólnie wyróżnia się dwa rodzaje centrów obróbczych: poziome i pionowe. W tym tekście poznasz ich główne cechy, zalety oraz funkcje, jakie każde z nich pełni w produkcji przemysłowej.
Czym jest centrum obróbcze?
Centra obróbcze to obrabiarki stosowane w przemyśle. Wykorzystują one różne techniki obróbki, zazwyczaj materiałów sztywnych,, do wytwarzania detali. Wynikiem mogą być wyroby gotowe lub po prostu części przeznaczone do montażu w bardziej złożonych produktach. Maszyny te stanowią technologiczną ewolucję starszych obrabiarek, takich jak m.in. frezarka, tokarka czy wiertarka.
Główną różnicą w stosunku do starszych maszyn jest automatyzacja procesów. Centrum obróbcze wyróżniają trzy główne elementy: komputerowe sterowanie numeryczne (CNC), wiele urządzeń do skrawania i obróbki oraz automatyczny zmieniacz narzędzi.
Cechy te pozwalają sprostać coraz wyższym wymaganiom procesów przemysłowych, takim jak optymalizacja czasu i zasobów, wzrost wydajności, większa dokładność pracy i bezpieczeństwo pracowników.
Pionowe i poziome centra obróbcze
Centra obróbcze klasyfikuje się według wielu cech, takich jak wielkość, funkcje i stopień automatyzacji. Najogólniejszy podział opiera się jednak na orientacji wrzeciona roboczego, które może być poziome lub pionowe. Poniżej przedstawiamy ogólnie główne różnice między poziomymi a pionowymi centrami obróbczymi
| Pionowe centra obróbcze | Oś robocza to obrotowa głowica, która wykonuje różne operacje obróbki materiału od góry w dół. Pracuje głównie na górnej powierzchni detalu. Jest więc przeznaczona szczególnie do obróbki płaskich przedmiotów z wnękami lub rowkami, a także do wykonywania wzorników i form. Stół roboczy porusza się natomiast poziomo w osiach X i Y, co w połączeniu z ruchem wrzeciona daje obróbkę w trzech osiach. Zasadniczo jest to maszyna zajmująca niewiele miejsca, dlatego stanowi tańsze i popularniejsze rozwiązanie. Proces obróbki pozwala obserwować postęp detalu w porównaniu z zaprogramowanym projektem. |
| Poziome centra obróbcze | Główne osie robocze są ustawione z boku materiału. Podstawowym zadaniem jest obróbka tego samego detalu w różnych miejscach. Maszyna jest więc przeznaczona do obróbki dużych detali. W niektórych maszynach materiał można pochylać i ustawiać w określonych pozycjach względem osi roboczych, zgodnie z zaprogramowanymi parametrami. Obróbka na tego typu maszynie może wykorzystywać ruchy w trzech lub czterech osiach, każda w innym kierunku, co umożliwia trójwymiarową obróbkę detalu. Zaletą jest to, że materiał można obrabiać nawet z czterech stron jednocześnie, co ogranicza udział człowieka, ponieważ nie trzeba ręcznie przestawiać detalu. Dzięki układowi wrzecion i ruchowi detalu wióry i odpady materiału spadają i nie gromadzą się ani na przedmiocie, ani na narzędziach skrawających. |
Od swoich początków aż do dziś przemysł z natury zajmuje się przetwarzaniem surowców w dobra. Zadanie to ukierunkowane jest na ich późniejszą sprzedaż, dystrybucję lub wykorzystanie na dużą skalę. Jest to sektor wtórny gospodarki, ponieważ łączy procesy pozyskiwania surowców (sektor pierwszy) z handlem i generowaniem zysków z gotowych produktów (sektor trzeci).
Zasadniczo wszystkie przedmioty, które dziś towarzyszą nam w codziennym życiu lub nas otaczają, są wynikiem szeregu mechanicznych procesów przemysłowych, wykonywanych narzędziami o różnorodnych cechach i dostosowanych do różnych parametrów projektowych, funkcjonalnych, wykończenia i innych wymagań produkcyjnych.